Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2018

Brexit: η «Χ-ώρα των Άγγλων»

Ενδεχόμενο επακόλουθο της εξόδου του Ηνωμένου Βασιλείου από την ΕΕ (brexit) είναι το αντίκτυπο που ίσως δημιουργηθεί και στο κορυφαίο αγγλικό ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα.
Περιορισμός στον αριθμό χρησιμοποίησης ξένων παικτών. Πρόκειται για αναγκαίο κακό και συνάμα σοφή λύση; Ώστε να μπει ένα όριο στην ύπαρξη ξένων εθνικοτήτων, αλλά και να παρουσιαστεί η ευκαιρία αξιοποίησης περισσότερων γηγενών;
Σχέδιο που ήδη εφαρμόζεται στο θεσμό του champions league, το οποίο προϋποθέτει και τη δήλωση ορισμένου αριθμού παικτών προερχόμενων από τις ακαδημίες του εκάστοτε συλλόγου.
Ωστόσο, είναι άξιο απορίας τι αλλαγές θα επιφέρουν τα παραπάνω κυρίως στο πιο διαδεδομένο παγκοσμίως πρωτάθλημα και πιο εξαγώγιμο προϊόν, αλλά και κατ’ επέκταση στη διεθνή σκηνή. Ή θα μειωθεί δραματικά η συνολική εμπορική αξία (βλέπε τηλεοπτικά δικαιώματα) της Premier League, ή θα αυξηθούν κατακόρυφα οι μεταγραφικές αξίες των Άγγλων ποδοσφαιριστών.
Όπως επίσης προκύπτει το ερώτημα γύρω από το τι θα συμβεί με τους πολιτογραφημένους κι έχοντες βρετανικών διαβατηρίων. Ή μήπως οι ομάδες τότε θα καλούνται να βασιστούν αποκλειστικά στα «δικά τους παιδιά»;
Μια φιλοσοφία που κυριαρχεί διαχρονικά σε έναν και μόνο σύλλογο ανά την υφήλιο. «Ευαγγέλιο» που τηρείται κατά γράμμα από τη διοίκηση της ισπανικής Αθλέτικ του Μπιλμπάο, η οποία στηρίζεται ως επί το πλείστον σε Βάσκους ποδοσφαιριστές, ενώ η μειοψηφία απαρτίζεται από ορισμένους εκτός των τειχών της «Χώρας των Βάσκων»!
Ίντριγκες και κόντρες προμηνύονται ανάμεσα στους βρετανικούς συλλόγους για να εντάξουν στο δυναμικό τους διακαείς πόθους, εάν το πιο πάνω σενάριο επαληθευτεί...


Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2018

Στην Ελλάδα θερίζουν θύελλες

«Θα με... φύγουν;»
Μου ξανάρχονται ένα ένα highlights δοξασμένα, θα μπορούσε να λέει τροποποιημένο σύνθημα του γνωστού άσματος. Αναφέρομαι στο σπουδαίο έπος του 2004, όταν η ποδοσφαιρική ομάδα της χώρας μας κατακτούσε το ευρωπαϊκό τρόπαιο.
Πρόκειται για μία πραγματική ποδοσφαιρομάνα όπως οι κλασικές αξίες της Βραζιλίας και της Αργεντινής. Αμέτρητοι πιτσιρικάδες πέρασαν τα χρόνια τους κυνηγώντας μία μπάλα στις αλάνες και στις γειτονιές. Το Βέλγιο πχ δεν αποτελεί καθαρόαιμη ανερχόμενη δύναμη, μιας και οι μυγάδες υπερτερούν στο ρόστερ της εθνικής ομάδας. Πολιτογραφημένοι Βέλγοι εξ Αλγερίας, Μαρόκο, Τυνησίας, Γαλλίας... Δεν αντιλέγω στο γεγονός πως πολλοί γονείς των νυν ποδοσφαιριστών αποτελούν οικονομικούς μετανάστες, με αποτέλεσμα να γεννήσουν σε άλλη χώρα. Ωστόσο, στην Ελλάδα δεν παρατηρείται αυτό το φαινόμενο, εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων όπως ο Ζέκα!
Ως γνήσια πηγή παραγωγής ταλέντου, λοιπόν, η Ελλάδα θα έπρεπε να πρωταγωνιστεί και να ανταγωνίζεται σε ποιότητα ομάδες όπως του Βελγίου. Πέλκας, Μπακασέτας, Μάνταλος, Φορτούνης, Μπακάκης και πολλοί άλλοι μπορούν να ακολουθήσουν τα βήματα των Παπασταθόπουλου, Μανωλά, Μήτρογλου, Βλαχοδήμου και να πραγματοποιήσουν καριέρα σε συλλόγους εκτός Ελλάδας.
Έως τότε, όμως, θα πρέπει κάποιος να τους διδάξει, να γίνει ο μέντοράς τους ώστε να αποδώσουν τους αναμενόμενους καρπούς. Απέναντι σε θεωρητικά κατώτερες ομάδες όπως η Φινλανδία, η Ουγγαρία, η Εσθονία πρέπει να κερδίζουν παίζοντας με συνοχή ως σύνολο κι όχι ως εκπρόσωποι του Ολυμπιακού, του ΠΑΟΚ, της ΑΕΚ, κλπ. Δεν είναι ανεκτές ενέργειες σαν αυτή του Κλωναρίδη κόντρα στην Μπενφίκα, που χάνεται η υπόθεση νίκη εξαιτίας της έπαρσης και του... αχόρταγου «ήθελα να βάλω κι άλλο»!

Το ταλέντο υπάρχει, το μέταλλο των «μεγάλων» νικών δεν έχει αναδειχθεί ακόμη, όπως κι η αγωνιστική ωριμότητα. Αυτά τα στοιχεία θα μπορούσε να δουλέψει ένας coach σαν τον Σκίμπε, την ώρα όμως που δεν του δίνεται ο απαιτούμενος χρόνος, μιας κι έχουν μάθει στην μεγάλη των coaches σχολή πως «εκείνοι φταίνε!»
Μέχρι τον επόμενο, θα βαυκαλιζόμαστε, θα σπέρνουμε ανέμους και θα θερίζουμε θύελλες, ενώ παράλληλα στο Βέλγιο ορέγονται μεγαλεία!

ΥΓ: Στο γραφείο... συνταξιοδότησης οι Τζιόλης και Τζαβέλλας!

Σάββατο, 15 Σεπτεμβρίου 2018

«Εσκιμώοι» στο Μαγυάρο Δούναβη

Έναν χρόνο μετά την επίσκεψη μας στη Ρώμη, αποφασίσαμε να πραγματοποιήσουμε το δεύτερο μας ταξίδι στο εξωτερικό, με προορισμό την πρωτεύουσα της Ουγγαρίας, τη Βουδαπέστη. Η διάρκεια της απευθείας πτήσης ήταν κάτι λιγότερο από δυο ώρες.
Εννοείται πως συμβουλευτήκαμε τις καιρικές προγνώσεις κι έτσι ήμασταν προετοιμασμένοι για το κρύο που θα συναντούσαμε σε μία από τις πιο ψυχρές χώρες της κεντρικής Ευρώπης. Καθώς το θερμόμετρο έμοιαζε διαρκώς κολλημένο κάτω από το 0, είτε ήταν μέρα, είτε νύχτα, κυκλοφορούσαμε με διπλά παντελόνια, κάλτσες, μπλούζες, αλλά και μπουφάν, σκουφιά, κασκόλ και γάντια. Ωστόσο, υπήρχαν στιγμές που το ψύχος διαπερνούσε την φορεσιά μας και νιώθαμε να μας «τρυπά».
Η αλήθεια βέβαια είναι πως ίσως τελικά η ιδανικότερη εποχή για να βρεθείς δίπλα στον ποταμό που χωρίζει την ουγγρική πρωτεύουσα στα δύο, το Δούναβη, είναι η άνοιξη. Για παράδειγμα, πύργοι αλλά και το νησί της Μαργαρίτας δεν ενδείκνυνται, λόγω του χιονιού και του τσουχτερού κρύου. Οι ντόπιοι, πάντως, δείχνουν συνηθισμένοι στα καιρικά φαινόμενα.
Για τους τουρίστες, ωστόσο, αποτελεί τονωτική ένεση η καυτή τοπική σούπα γκούλας κι οι απαραίτητες γωνιές ζεστασιάς, όπως της Amber (Amber’s), το μικρό αγγλικό cafe bistro, όπου σερβίρονται ζεστά ροφήματα. Ενώ τα φημισμένα εστιατόρια της πόλης προϋποθέτουν κράτηση (reservation)!
Σημαντικό κι εξυπηρετικό, επίσης, το γεγονός πως όλοι και παντού γνωρίζουν να συνεννοηθούν στην αγγλική γλώσσα, εν αντιθέσει με τη Ρώμη, όπου δεν επιθυμούσαν να τη μιλήσουν.
Όσον αφορά τις επισκέψεις, η πλειοψηφία των αξιοθέατων προϋποθέτει την καταβολή αντιτίμου. Η αντιστοιχία ευρώ-φιορίνι θυμίζει εκείνη με τη δραχμή, καθώς το 1€ είναι γύρω στα 310 φιορίνια. Η αρχιτεκτονική των κτιρίων χαρακτηρίζεται ως γοτθικού ρυθμού, με πιο επιβλητικό αυτό του Κοινοβουλίου, χωρίς να φαίνεται επισκέψιμο...